اصول معمولی حمد شما را به جهان یعنی هفته ربع مسکون شکر

این حرکت برای رها کردن عادت هاتی به ربع مسکون نیست.

هیجان هاتی نیست، یعنی حرکت امريکای یا اجتماعی که از یک امت و رمه‌ها و دین و فیلوفی سیاستی یا عادت است.

از چیزی آسانی و زیاده ذاتی شروع می‌کند:

حمد.

من با ریشه های هایت متولد شدم و آن میراث همیشه از قصر من خواهد بود. به‌جانب موسیقی من، بخصوص وقمفا، عادت هایطی را طبقه با من می‌رفت.

لکن امريکا نیز نصیب اختیار از خبر من است.

امريكا در آنجا برخاستم که در آنجا تعلیم یافتم و در آنجا کار خود را ثابت کردم و درآنجا فرصتها یافتم که بعد از آن مرا اجازت داد که از حدودش کوچ کنم و در جهان وسیع عالم را تفقد نمایم.

این نصیب با شکر اعتراف می‌شود.

و هنگامی که کوچ می‌کردم، به زمین و شهر بعد از شهر مرا قبول می‌کرد.

و بعضی آن مقبول اهتمام بود. بعضی شخصی فقط سلامتی می‌گفت.

بمزه‌ای. دستها. خوراک. اجتماع عمل. مشورت. حجره‌ای بعد از سفر طویل. غریبی که راهها می‌گذراند. و قبیله‌ای در را باز می‌کنند. شهری که مرا اجازت می‌دهد که طریق حیات دیگر را تفقد نمایم.

و هر ملاقات از سفر من حصه شد.

بنابراین، این اهتمام شروع می‌کند که یک فالگیر از سفر جانش برمی آید تا تو را به قوم و مکانهایی که او را در راه پذیرفتند حمد گویند.

و نه این کشورها را خبر دهند که عادت ایشان چه باید باشد.

نه تا عادت ایشان را به من مبدل سازد.

و نه به جهت اختیار یک زمین به دیگری بیرون روند.

لیکن بگویم:

حمد گویید که مرا یافته‌اید.

حمد گویید که اجازت دادم که زمین شما را تفقد نمایم.

حمد گویید که از سفر جانم هستید.

از شکرگزاری شخصی تا شکر عالمی

و سوال اول از مکانهایی که با حیاتم نسبت حقیقی دارد، شروع می‌کند.

این است مکانهایی که به‌سبب آن قومی که در آنجا رسیدم، آمدم و در آنجا ساکن و مشغول و کوچ کردم و بیاد آورم.

این استقامت اهتمام است.

نگفتیم که نسبت خود را با هر زمین در جهان هنگامی که نکرده‌ام، نسبت ندارم.

بلکه از راستی شروع می‌کنیم.

این است مکانهایی که جانم را لمس نمودند.

و به‌سبب موسیقی و خبر و دوستی و شکر عادت و شکر مراجعت می‌کنم تا شما را شکر گویم.

لکن فقط ابتدا است.

هنگامی که این تقلید استوار شود، جدول نمو می‌کند. کشورها دیگر مشتمل می‌شوند. شهرهای دیگر مشتمل می‌شوند. فطنان دیگر مشتمل می‌سازند. و قبایل دیگر مشتمل می‌شوند. طبقات دیگر مشتمل می‌شوند.

و بعد از آن، سفر شریعت بزرگتر می‌شود:

هفته جهان ربع شکر

هر هفته چون انسان را به یاد آوردن قوم و مکانهایی که ما را در سفرهای ما اعانت می‌نمایند و فقط می‌گویند: حمد.

به‌جانب موسیقی. به خوراک. به‌سبب قوت. به‌سبب دوستی. به واسطه اخبار. به طریق تبدیل قانون. به خدمت اجتماع. به‌سبب هلاکت دستها. به‌سبب تلفیفون. به‌سبب تفقد. به یاد آوردن شخصی را که سالها قبل از ما اعانت نمود. در یک وطن اعتراف می‌نمایم که دیگری را. و در یک طبقه، طبقتی را که قبل از آن آمدند حمد گویند.

کلمات تبدیل می‌شود. این اصول باقی می‌باشد: شکر.

طریق 1000 سال

افسوس نیست که وقوعی آفریدن هنگامی که ستونکارش گذشته باشد، نابود شود.

افرواح است که تقریری استوار کند.

طبقه من شروع می‌کند. طبقه آن را برمی دارد. فرزندان ایشان آن را می‌برند. و نسلهای بعد از ایشان آن را بردارند.

وصیت ساده است:

و در 1000 سال بعد، هر سال یک هفته بگیرید تا جهان را حمد گویید.

نسلهای مستقبل آزاد می‌بایستند که مصنوع و ثقاله‌ها و زبانها و شهرها و عیدها و طریق های حصه‌ها را به وقت خود تبدیل نمایند. ایشان را لازم نشود که نقش کنندگان را. ایشان را خواهش می‌کنند که اصول را نگاه دارند.

بیاد آور که از کجا آمدی. پس بیاد آورید که کیست که شما را اعانت کرد. بیاد آورید مکانهایی را که شما را مقبول ساخته بود. و تسبیح بگو.

تینوشه‌ها تبدیل خواهد شد. مصنوع تبدیل خواهد شد. و زمینها تبدیل می‌کنند. شهرها تبدیل خواهد شد. نسلها تبدیل خواهند شد. لکن شکر ظاهر نشده است.

واقع عادت

و هر زمین حصه دارد تا عادت خود را حاضر سازند.

هنگامی که از سنغال تفقد نماییم، به سنغاله گوش دهیم. هنگامی که به چین تفقد می‌کنیم، به چین بشنویم. هنگامی که از مکسکی تفقد می‌نماییم، می‌بایست مکسيکو را تجربه نماییم. هنگامی که به جلجيم تفقد می‌کنیم، بلقیه را اعتماد می‌نمایم. هنگامی که نيرملند را تفقد می‌نماییم، نيهرلندا را تقرب می‌کنیم. هنگامی که از اتفاق افزوده می‌کنیم، باید نصیب اموریکا را به سفر اعتراف نماییم.

و وقتی که هاایطی را تعلیم می‌دهد، هاایتی نیز به عادل مذکور می‌شود.

وقمفا از اعتراف فطانت من باقی می‌ماند، لکن می‌بایست مثل یک آواز مشغول را به دوستی می‌رفت، نه مثل اعلامی که حایطی است.

این اصول عصیان است:

سرود خود را می‌آورم. سرود خود را شراسته‌ای. با یکدیگر می‌شنویم.

این مبدل عادت است.

مقام امریکا در قصه

امریکا باید اعتراف واضح شود.

و هرگز ظاهر نشود که سفر جهان را بدون بنیاد که بسیاری از آن راه ممکن ساخته بود، خلق می‌بود.

و در آنجا اموریا بودم که برخاسته و تعلیم یافتم. و در آنجا کاری بنا کردم. و آن فرصتها داد که ممکن شد که سفر وطنانی و علاقه های عالمی از آنها ممکن گردید.

از این جهت شکر امريكا و پایمال نیست. این جز این است از تاریخ تعلیم.

و همچنین شکرها برای هاایطی از این صحاب باقی می‌ماند، زیرا که میراث و قبیله و یادگاری و کمپا اعانت می‌نمودند که آخر آن جهان راه می‌رفت.

این راستی با یکدیگر مخاصمه نمی کنند. ایشان از همان حیاتند.

هیچ وطن شکری ندارند

و آخر، هفته جهان ربع شکر از آن انسان است.

It should never become: “Haiti thanking the world.”

It should never become: “America thanking the world.”

It should never become: “TimTim.Live teaching the world gratitude.”

و تاریخ تعمیر فقط است:

و یک شخص قصد نمود که برگردد و ربع مسکون را حمد گویند که جان خود را تدبیر نمود.

پس دیگران را دعوت نمود تا همچنین بکنند.

و همچنین کسی‌که عالم هستد بشود.

وعده متعمیق

هر انسانی را که مرا اعانت کرده است، نمی توانم شکر کنم. نمی توانم هر کدام دستها را بازگشت نمایم. نمی توانم هر روی را بیادآورم. نمی توانم هر مشورت را باز‌گشت نمایم.

لیکن بیاد می‌آورم که این ملاقات چیست.

و می‌توانم چیزی را که به‌خاطر من می‌گوید آفریدم و فراموش نکردم.

به زمینی که مرا پذیرفتند: حمد.

به شهرهایی که مرا مقبول می‌نمودند: حمد.

به امريكا که مرا ممکن ساخت که حیات بنا نمایم، سفر و سفر استوار نمایم: حمد.

تا هایمتی که میراث و موسیقی او در صدای فطانت من باقی می‌ماند. حمد.

برای غریبان که بخوانند: حمد.

برای قومی که نامهای ایشان را دیگر بیاد نیاورم. حمد.

به آنانی که فقط سلام می‌گفتند: حمد.

و برای طبقات که این تقلید را وارث خواهند شد،

اراده دارید آن را بمانید.

نه برای من. نه برای یک ولایت. نه برای یک عادت. لکن برای انسانی.