ขอบคุณ ต่อ โลก

เคลื่อนไหวนี้ไม่ใช่ความพยายามที่จะย้ายวิทยาศาสตร์ฮาทินไปสู่โลก

มัน ไม่ ใช่ เครื่อง เคลื่อนไหว ฮาตี, การ กระจาย อาเมริกา, หรือ การ กระทํา ที่ อยู่ ใน ประชาชน เดียว กัน, ประเทศ, ศาสนา, วิทยาศาสตร์ ทาง เมือง, หรือ วัตถุ.

มันเริ่มต้นด้วยสิ่งที่ง่ายๆและส่วนตัวมากกว่านี้:

ขอบคุณ

ผม เกิด ด้วย ราก ฮาตี และ มรดก นั้น จะ เป็น ส่วน หนึ่ง ของ เรื่อง ของ ผม เสมอ. โดยโดยเฉพาะ โคมพา วิทยาศาสตร์ ดนตรี ฮาตี เดิน ทาง กับ ผม ด้วย ธรรมดา.

แต่อเมริกาก็เป็นส่วนสําคัญของเรื่องของฉันด้วย

อเมริกา คือ ที่ ที่ ผม ถูก เต็ม ขึ้น ซึ่ง ผม ได้ รับ การ ศึกษา ที่ ผม ตั้ง งาน และ ที่ ผม ได้ ยอม รับ โอกาส ซึ่ง ใน ที่ สุด อนุญาต ให้ ผม เดิน ทาง ไป ข้าง ข้าง แผ่น ดิน และ ประสบ โลก ที่ ใหญ่ มาก ขึ้น.

การ บริจาค นั้น ต้อง ยอม รับ ด้วย ความ ขอบคุณ.

และในขณะที่ฉันเดินทาง ประเทศหลังจากประเทศและเมือง หลังจากเมือนก็ยินดีต้อนรับฉัน

บาง ครั้ง การ ยินดี เช่น นั้น เป็น เรื่อง สําคัญ. บางครั้งมันก็แค่คนที่สวัสดี

ยิ้ม หยุดมือ กินอาหาร การประชุมธรรม คุยกัน ห้องโรงแรมหลังจากเดินทางยาว คนแปลกๆที่สร้างแนวทาง ครอบครัวเปิดประตู เมืองที่อนุญาตให้ฉันประสบการณ์อีกวิธีชีวิต

การ เจอ ทุก คน กลาย เป็น ส่วน ของ เดิน ทาง ของ ผม.

ดัง นั้น การ ทํา งาน นี้ เริ่ม ตั้ง แต่ เป็น นัก ศิลปะ หนึ่ง ที่ กลับ ไป ผ่าน การ เดิน ทาง ของ ชีวิต ของ เขา เพื่อ ขอบคุณ แก่ ผู้ คน และ บ้าน ที่ ยอม ยินดี ให้ เขา อยู่ ข้าง ทาง.

อย่าบอกประเทศพวกนั้นว่าวัสดิ์ของพวกเขาควรเป็นอะไร

อย่าเปลี่ยนวิทยาศาสตร์ของพวกเขาด้วยของฉัน

อย่าส่งสัญญาณของประเทศหนึ่งไปยังอีกครั้ง

แต่พูดว่า:

ขอบคุณที่ได้รับฉัน

ขอบคุณที่อนุญาตให้ฉันประสบการณ์ประเทศของคุณ

ขอบคุณที่เป็นส่วนหนึ่งในการเดินทางของชีวิตฉัน

จาก การ ขอบคุณ ตัว เอง ถึง ความ ขอบใจ โลก

บทแรก ควร เริ่ม ต้น ด้วย ที่ มี ความ เชื่อมต่อ จริง ๆ กับ ชีวิต ของ ผม.

นี่ เป็น ที่ ที่ ผม ไป เยี่ยม, อาศัย, ทํา งาน, เดิน ทาง, หรือ จํา ไว้ เนื่อง จาก คน ที่ ผม ได้ พบ ที่ นั่น.

ความจริงนั่นสําคัญ

เราไม่ควรสงสัยว่าฉันมีความสัมพันธ์ส่วนตัวกับทุกประเทศในโลก เมื่อฉันไม่ทํา

แทน ที่ เรา เริ่ม มา ด้วย ความ จริง.

นี่คือที่ที่แตะชีวิตของฉัน

และฉันกําลังกลับมา โดยดนตรี, การเล่าเรื่อง, เพื่อนมั่นคง, ขอบคุณธรรมชาติ, และขอบคุณ, เพื่อพูดขอบคุณคุณ

แต่มันเป็นแค่เริ่มแรก

ครั้งแต่การตั้งสัมพันธ์นี้ คลุมอาจเพิ่มขึ้นได้ ประเทศ อื่น ๆ สามารถ มี ส่วน ร่วม. เมือง อื่น ๆ สามารถ ส่วน กัน ได้. ศิลปะอื่นๆ สามารถเข้าร่วมกันได้ ครอบครัว อื่น ๆ สามารถ มี ส่วน ร่วม. ตระกูลอื่นก็สามารถเข้าร่วมกันได้

ใน ที่ สุด การ เดิน ทาง ส่วน ตัว แรก อาจ กลาย เป็น สิ่ง ที่ ใหญ่ มาก ขึ้น:

ปัจจุบัน 1,000 ปี

พิจารณาไม่ใช่การสร้างเหตุการณ์ที่หายไป เมื่อตั้งแรกของมันหายไป

ตั้งใจคือการสร้างกรณี

ตระกูลของฉันเริ่มมัน ตระกูลถัดไปใส่มัน เด็กของพวกเขาเอามันมา และส่วนช่วงศ์วานหลังจากพวกเขาก็พามันไป

สําหรับสัญญาณมันง่าย:

สําหรับ 1,000 ปี ต่อ มา ใช้ หนึ่ง สัปดาห์ ทุก ปี เพื่อ ขอบคุณ โลก.

ตอน นี้ เรา ควร ปฏิบัติ กับ ดนตรี, เทคโนโลยี, ภาษา, เมือง, กลุ่ม งาน, และ วิธี ทาง ส่วน ร่วม กับ เวลา ของ พวก เขา. พวก เขา ไม่ ควร ต้อง ติด ตาม ผู้ ตั้ง นํา. ควร ขอ ให้ พวก เขา รักษา หลักฐาน.

จําไว้ว่าคุณมาจากไหน จําใครช่วยคุณได้ จําไว้ที่ที่ที่ยินดีต้อนรับคุณ ขอบคุณครับ

เทคโนโลยีจะเปลี่ยนแปลง เพลงจะเปลี่ยนไป ประเทศอาจเปลี่ยนแปลง. เมืองจะเปลี่ยนแปลง กลุ่มจะเปลี่ยนแปลง แต่ ความ ขอบคุณ ไม่ ได้ กลาย เป็น เรื่อง ลําบาก.

บริสุทธิ์ ของ ธรรมดา

ทุก ประเทศ ที่ มี ส่วน ร่วม กัน ควร ถูก กระตุ้น ให้ แสดง วัตถุ ของ ตัว เอง.

เมื่อเราไป เยี่ยม เซนเกล เรา ควร ฟัง เซเนเกล. เมื่อเราไปเยี่ยมจีน เราควรจะฟังจีน เมื่อ เรา ไป เยี่ยม เม็กซิโก เรา ควร ประสบ ความ ประสงค์ ของ เมกซิก โก. เมื่อเราไป เยี่ยม เบลิกิม เรา ควร ขอบคุณ เบิลเจิม. เมื่อเราไป เยี่ยม เนอร์แลนด์ เรา ควร ขอบคุณ นิแรนด์. เมื่อเราไปเยี่ยมอเมริกา เราควรยอมรับการสนับสนุนของอเมเมริกันในการเดินทาง

และเมื่อฮาทิตย์ถูกพิจารณา ฮาตี ควรถูกพิพากษาด้วย

คอมพา ยัง มี ส่วน หนึ่ง ใน สภาพ ศิลปิน ของ ผม แต่ มัน ควร ทํา งาน เป็น เสียง ดนตรี เดิน ทาง ใน มิตรภาพ ไม่ ใช่ เป็น คํา แนะ นํา ว่า การ เคลื่อนไหว เป็น ของ ฮาที.

หลักฐานนั้นคือความสุข:

ฉันเอาเพลงมา คุณแบ่งเพลงของคุณ เราฟังกัน

นั่นคือการเปลี่ยนแปลงธรรมดา

สถานที่อเมริกาในเรื่อง

อเมริกาสมควรจะยอมรับอย่างชัดเจน

ไม่ ควร ดู ว่า การ เดิน ทาง ทั่ว ประเทศ นั้น จึง ทํา ให้ เป็น ไป ได้ โดย ไม่ มี หลักฐาน ที่ ทํา ให้ เดินท้าย นั้น เป็น ไปได้.

อเมริกาอยู่ที่ที่ฉันถูกโตขึ้นและเรียนรู้ มันคือที่ที่ผมสร้างงาน มัน ได้ รับ โอกาส ซึ่ง การ เดิน ทาง ทั่ว ประเทศ และ สัมพันธ์ ทัศน์ ได้ เกิด ขึ้น.

ดัง นั้น การ ขอบคุณ ต่อ อเมริกา ไม่ ใช่ เชิง เชิญ. มันเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องตั้งแต่ง

ด้วย เหตุ นั้น การ ขอบคุณ ต่อ ฮาตี ยัง มี ส่วน หนึ่ง ของ เรื่อง นี้ เนื่อง จาก กรุณา มรดก, ครอบครัว, ความ จํา, และ คอมพา ช่วย รูป ศิลป์ ที่ ใน ที่ สุด เดิน ทาง โลก นั้น.

ความ จริง เหล่า นี้ ไม่ มี การ ขัน กัน กับ กัน. พวกเขาเป็นของชีวิตเดียวกัน

ไม่ มี ประเทศ ที่ มี ความ ขอบคุณ

ใน ที่ สุด สัปดาห์ของความ ขอบคุณ ควร เป็น ของ มนุษย์.

It should never become: “Haiti thanking the world.”

It should never become: “America thanking the world.”

It should never become: “TimTim.Live teaching the world gratitude.”

ประวัติศาสตร์คือ:

คน หนึ่ง ได้ ตัดสิน ใจ จะ กลับ ไป ขอบคุณ โลก ที่ ช่วย สร้าง ชีวิต ของ เขา.

จาก นั้น เขา เชิญ คน อื่น ๆ ให้ ทํา เช่น กัน.

นั่นคือวิธีที่บางอย่างส่วนตัวอาจกลายเป็นทั่วโลก

คําสัญญาของผู้พิพากษา

ผมไม่สามารถขอบคุณส่วนตัว ทุกคนที่ช่วยฉันได้ ฉันไม่สามารถกลับมาทุกคน ฉันจําไม่ได้ทุกหน้าได้ ฉันไม่สามารถคุยคุยทุกอย่างได้

แต่ผมจําได้ว่าการพบกันหมายความว่าไง

และฉันสามารถสร้างบางอย่างที่บอกให้ฉันว่า ผมไม่ได้ลืม

และสําหรับชุมชนที่จะได้รับมรดกราชศัตรูนี้

ได้โปรดต่อไป

ไม่สําหรับฉัน ไม่ใช่ประเทศหนึ่ง ไม่ใช่สําหรับวิทยาศาสตร์หนึ่ง แต่เพื่อมนุษย์

จันทร์ 1,000 ปี

หนึ่งครั้งทุกปี สําหรับสัปดาห์ จําไว้นะ

จําผู้คนไว้นะ จําสถานที่ไว้ได้ จําโอกาสไว้ได้ จําความกรุณา จําเดินทางไว้ได้

งั้นบอกว่า ขอบคุณ

และเมื่อกลุ่มของคุณเสร็จแล้ว จัดการรับผิดชอบต่อไป

1,000 ปี

บางที เมื่อ 1,000 ปี นั้น ผ่าน มา แล้ว ตระกูล อีก ครั้ง จะ ตัดสิน ใจ ว่า ความ ขอบคุณ สมควร สําคัญ อีก พัน.