Deze beweging is geen poging om de Haïtiaanse cultuur naar de wereld te exporteren.
Het is geen Haïtiaanse beweging, een Amerikaanse beweging, of een beweging die behoort tot één natie, etniciteit, religie, politieke filosofie of cultuur.
Het begint met iets veel eenvoudigers en veel persoonlijkers:
Dank je.
Ik ben geboren met Haïtiaanse wortels, en dat erfgoed zal altijd deel uitmaken van mijn verhaal. Door mijn muziek, met name Kompa, reist Haïtiaanse muzikale cultuur van nature met mij mee.
Maar Amerika is ook een essentieel onderdeel van mijn verhaal.
Amerika is waar ik werd opgevoed, waar ik werd opgeleid, waar ik mijn carrière vestigde, en waar ik kansen kreeg waardoor ik uiteindelijk over zijn grenzen kon reizen en de bredere wereld kon ervaren.
Deze bijdrage moet met dankbaarheid worden erkend.
En terwijl ik reisde, land na land en stad na stad verwelkomde me.
Soms was dat welkom belangrijk. Soms was het gewoon een persoon die hallo zei.
Een glimlach. Een handdruk. Een maaltijd. Een zakelijke bijeenkomst. Een gesprek. Een hotelkamer na een lange reis. Een vreemdeling die de weg wijst. Een familie die een deur opent. Een stad die me toestaat om een andere manier van leven te ervaren.
Elke ontmoeting werd deel van mijn reis.
Daarom begint dit initiatief als een kunstenaar die teruggaat door de reis van zijn leven om dank te zeggen aan de mensen en plaatsen die hem onderweg verwelkomden.
Die landen niet vertellen wat hun cultuur moet zijn.
Niet om hun cultuur te vervangen door de mijne.
Niet om de identiteit van een land naar een ander land te exporteren.
Maar om te zeggen:
Bedankt voor de ontvangst.
Bedankt dat ik uw land mag ervaren.
Bedankt dat je deel uitmaakte van mijn levensreis.
Van persoonlijke dankbaarheid naar wereldwijde dankbaarheid
Het eerste hoofdstuk moet beginnen met de plaatsen die een authentieke verbinding hebben met mijn eigen leven.
Dit zijn plaatsen die ik bezocht, woonde in, werkte in, reisde door, of herinneren vanwege de mensen die ik daar tegenkwam.
Dat authenticiteit belangrijk is.
We moeten niet doen alsof ik een persoonlijke band heb met elk land in de wereld als ik dat niet doe.
In plaats daarvan beginnen we met de waarheid.
Dit zijn de plaatsen die mijn leven raakten.
En ik keer terug, door middel van muziek, verhalen vertellen, vriendschap, culturele waardering en dankbaarheid, om je te bedanken.
Maar dat is nog maar het begin.
Zodra deze traditie is gevestigd, kan de cirkel groeien. Andere landen kunnen deelnemen. Andere steden kunnen deelnemen. Andere kunstenaars kunnen deelnemen. Andere families kunnen deelnemen. Andere generaties kunnen deelnemen.
Uiteindelijk kan de originele persoonlijke reis iets veel groters worden:
Internationale week van dank
Een week per jaar wanneer de mensheid wordt aangemoedigd om de mensen en plaatsen te herinneren die ons hielpen tijdens onze reizen en simpelweg zeggen: Dank je.
Door muziek. Door voedsel. Door middel van kunst. Door vriendschap. Door verhalen te vertellen. Door culturele uitwisseling. Door middel van gemeenschapsdienst. Door een handdruk. Via een telefoontje. Door een bezoek. Door iemand te herinneren die ons jaren geleden geholpen heeft. Door het ene land dat het andere erkent. Door één generatie die de generatie bedankt die ervoor kwam.
De uitdrukking kan veranderen. Het principe moet blijven: Dankbaarheid.
Een traditie van 1000 jaar
De ambitie is niet om een gebeurtenis te creëren die verdwijnt als zijn oprichter weg is.
De ambitie is om een traditie vast te stellen.
Mijn generatie begint ermee. De volgende generatie draagt het. Hun kinderen dragen het. En de generaties na hen dragen het.
Het mandaat is eenvoudig:
De komende 1000 jaar, neem een week per jaar om de wereld te bedanken.
Toekomstige generaties moeten vrij zijn om muziek, technologie, talen, steden, feesten en methoden van deelname aan hun eigen tijd aan te passen. Zij mogen niet worden verplicht om de stichter na te bootsen. Zij moeten worden verzocht het beginsel te handhaven.
Onthoud waar je vandaan kwam. Onthoud wie je geholpen heeft. Herinner je de plaatsen die je verwelkomden. En zeg dank je wel.
Technologie zal veranderen. Muziek zal veranderen. Landen kunnen veranderen. Steden zullen veranderen. Generaties zullen veranderen. Maar dankbaarheid wordt niet achterhaald.
De rol van cultuur
Elk deelnemend land moet worden aangemoedigd zijn eigen cultuur te presenteren.
Als we Senegal bezoeken, moeten we naar Senegal luisteren. Als we China bezoeken, moeten we naar China luisteren. Als we Mexico bezoeken, moeten we Mexico ervaren. Wanneer we België bezoeken, moeten we België waarderen. Als we Nederland bezoeken, moeten we Nederland waarderen. Wanneer we Amerika bezoeken, moeten we Amerika's bijdrage aan de reis erkennen.
En als Haïti wordt gevierd, moet Haïti ook authentiek worden gevierd.
Kompa blijft een onderdeel van mijn artistieke identiteit, maar het zou moeten functioneren als een muzikale stem die in vriendschap reist, niet als een verklaring dat de beweging behoort tot Haïti.
Het principe is wederkerigheid:
Ik breng mijn liedje mee. Je deelt je liedje. We luisteren naar elkaar.
Dat is culturele uitwisseling.
Amerika's Place in the Story
Amerika verdient expliciete erkenning.
Het mag nooit lijken dat de internationale reis tot stand kwam zonder de basis die een groot deel van die reis mogelijk maakte.
Amerika was waar ik was opgevoed en opgeleid. Daar heb ik een carrière opgebouwd. Het bood mogelijkheden voor internationale reizen en internationale relaties.
Daarom is dankbaarheid aan Amerika geen voetnoot. Het maakt deel uit van het oprichtingsverhaal.
Ook dankbaarheid aan Haïti blijft een onderdeel van het verhaal omdat erfgoed, familie, herinnering, en Kompa hielpen vorm te geven aan de kunstenaar die uiteindelijk die wereld reisde.
Deze waarheden concurreren niet met elkaar. Ze behoren tot hetzelfde leven.
Geen enkel land bezit dankbaarheid
Uiteindelijk zou de Internationale Week van Dankbaarheid tot de mensheid moeten behoren.
It should never become: “Haiti thanking the world.”
It should never become: “America thanking the world.”
It should never become: “TimTim.Live teaching the world gratitude.”
Het basisverhaal is simpelweg:
Eén persoon besloot om terug te gaan en de wereld te bedanken die zijn leven vorm gaf.
Toen nodigde hij anderen uit om hetzelfde te doen.
Zo kan iets persoonlijks universeel worden.
De belofte van de Stichter
Ik kan persoonlijk niet ieder mens bedanken die mij heeft geholpen. Ik kan niet elke handdruk teruggeven. Ik kan me niet elk gezicht herinneren. Ik kan niet elk gesprek opnieuw bekijken.
Maar ik kan me herinneren wat die ontmoetingen betekenden.
En ik kan iets creëren dat namens mij zegt: ik ben het niet vergeten.
Aan de landen die mij ontvangen hebben: Dank je.
Naar de steden die me verwelkomden: Dank je.
Naar Amerika, dat me kansen gaf om een leven op te bouwen, een carrière op te bouwen en te reizen: Dank je.
Naar Haïti, wiens erfgoed en muziek binnen mijn artistieke stem blijven: Dank je.
Voor de vreemden die glimlachten: Dank je.
Aan de mensen wiens namen ik me niet meer herinner: Dank je.
Tegen degenen die gewoon hallo zeiden: Dank je.
En aan de generaties die deze traditie zullen erven:
Ga door.
Niet voor mij. Niet voor één land. Niet voor één cultuur. Maar voor de mensheid.
Het mandaat van 1000 jaar
Eén keer per jaar, één week, vergeet niet.
Denk aan de mensen. Denk aan de plaatsen. Denk aan de kansen. Denk aan de vriendelijkheid. Denk aan de reis.
Zeg dan: Dank je.
En als je generatie klaar is, geef je die verantwoordelijkheid aan de volgende.
Duizend jaar lang.
En misschien, als die 1000 jaar voorbij zijn, zal een andere generatie beslissen dat dankbaarheid nog duizend verdient.