អរគុណដល់ពិភពលោក

ចលនានេះមិនមែនជាការប៉ុនប៉ងនាំវប្បធម៌ហៃទីទៅកាន់ពិភពលោកទេ។

វាមិនមែនជាចលនារបស់ហៃទី ចលនារបស់អាមេរិក ឬចលនាដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ប្រទេស ជាតិសាសន៍ សាសនា ទស្សនវិជ្ជានយោបាយ ឬវប្បធម៌ណាមួយតែមួយនោះទេ។

វាចាប់ផ្តើមពីអ្វីមួយដែលសាមញ្ញជាងនេះច្រើន និងផ្ទាល់ខ្លួនជាងនេះច្រើន៖

អរគុណ។

ខ្ញុំកើតមកមានឫសគល់ហៃទី ហើយមរតកនោះនឹងតែងតែជាផ្នែកមួយនៃរឿងរ៉ាវរបស់ខ្ញុំ។ តាមរយៈតន្ត្រីរបស់ខ្ញុំ ជាពិសេស Kompa វប្បធម៌តន្ត្រីហៃទីតែងធ្វើដំណើរជាមួយខ្ញុំដោយធម្មជាតិ។

ប៉ុន្តែអាមេរិកក៏ជាផ្នែកសំខាន់មួយនៃរឿងរ៉ាវរបស់ខ្ញុំដែរ។

អាមេរិកគឺជាកន្លែងដែលខ្ញុំធំឡើង រៀនសូត្រ បង្កើតអាជីព និងទទួលបានឱកាសដែលចុងក្រោយអនុញ្ញាតឲ្យខ្ញុំធ្វើដំណើរហួសព្រំដែនរបស់ខ្លួន ហើយស្គាល់ពិភពលោកកាន់តែទូលំទូលាយ។

ការរួមចំណែកនោះត្រូវតែទទួលស្គាល់ដោយការដឹងគុណ។

ហើយពេលខ្ញុំធ្វើដំណើរ ប្រទេសមួយទៅប្រទេសមួយ ទីក្រុងមួយទៅទីក្រុងមួយ បានស្វាគមន៍ខ្ញុំ។

ពេលខ្លះ ការស្វាគមន៍នោះមានន័យធំ។ ពេលខ្លះ វាគ្រាន់តែជាមនុស្សម្នាក់និយាយសួស្ដី។

ស្នាមញញឹម។ ការចាប់ដៃ។ អាហារមួយពេល។ កិច្ចប្រជុំអាជីវកម្ម។ ការសន្ទនា។ បន្ទប់សណ្ឋាគារក្រោយដំណើរដ៏វែងឆ្ងាយ។ មនុស្សចម្លែកម្នាក់ប្រាប់ផ្លូវ។ គ្រួសារមួយបើកទ្វារ។ ទីក្រុងមួយដែលឱ្យខ្ញុំបានស្គាល់របៀបរស់នៅមួយផ្សេងទៀត។

ការជួបនីមួយៗបានក្លាយជាផ្នែកមួយនៃដំណើររបស់ខ្ញុំ។

ដូច្នេះ គំនិតផ្ដួចផ្ដើមនេះចាប់ផ្ដើមដោយសិល្បករម្នាក់ត្រឡប់ទៅមើលដំណើរជីវិតរបស់គាត់ឡើងវិញ ដើម្បីអរគុណមនុស្ស និងទីកន្លែងដែលបានស្វាគមន៍គាត់តាមផ្លូវ។

មិនមែនដើម្បីប្រាប់ប្រទេសទាំងនោះថាវប្បធម៌របស់ពួកគេគួរតែជាអ្វីនោះទេ។

មិនមែនដើម្បីយកវប្បធម៌របស់ខ្ញុំទៅជំនួសវប្បធម៌របស់ពួកគេទេ។

មិនមែនដើម្បីនាំអត្តសញ្ញាណរបស់ប្រទេសមួយទៅដាក់ក្នុងប្រទេសមួយទៀតទេ។

ប៉ុន្តែដើម្បីនិយាយថា៖

អរគុណដែលបានស្វាគមន៍ខ្ញុំ។

អរគុណដែលបានឱ្យខ្ញុំស្គាល់ប្រទេសរបស់អ្នក។

អរគុណដែលបានក្លាយជាផ្នែកមួយនៃដំណើរជីវិតរបស់ខ្ញុំ។

ពីការដឹងគុណផ្ទាល់ខ្លួន ទៅការដឹងគុណជាសកល

ជំពូកទីមួយគួរចាប់ផ្ដើមជាមួយទីកន្លែងដែលមានទំនាក់ទំនងពិតប្រាកដជាមួយជីវិតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំ។

ទាំងនេះជាកន្លែងដែលខ្ញុំបានទៅលេង រស់នៅ ធ្វើការ ធ្វើដំណើរកាត់ ឬចងចាំដោយសារមនុស្សដែលខ្ញុំបានជួបនៅទីនោះ។

ភាពពិតប្រាកដនោះសំខាន់ណាស់។

យើងមិនគួរធ្វើពុតថាខ្ញុំមានទំនាក់ទំនងផ្ទាល់ខ្លួនជាមួយគ្រប់ប្រទេសក្នុងពិភពលោក ខណៈពេលដែលខ្ញុំមិនមាននោះទេ។

ផ្ទុយទៅវិញ យើងចាប់ផ្ដើមដោយការពិត។

ទាំងនេះជាកន្លែងដែលបានប៉ះពាល់ដល់ជីវិតរបស់ខ្ញុំ។

ហើយខ្ញុំកំពុងត្រឡប់មកវិញ តាមរយៈតន្ត្រី ការនិទានរឿង មិត្តភាព ការគោរពវប្បធម៌ និងការដឹងគុណ ដើម្បីនិយាយថា អរគុណ។

ប៉ុន្តែនោះគ្រាន់តែជាការចាប់ផ្តើមប៉ុណ្ណោះ។

ពេលទំនៀមនេះចាប់ផ្តើមរឹងមាំ រង្វង់នេះអាចរីកធំបាន។ ប្រទេសផ្សេងទៀតអាចចូលរួម។ ទីក្រុងផ្សេងទៀតអាចចូលរួម។ សិល្បករផ្សេងទៀតអាចចូលរួម។ គ្រួសារផ្សេងទៀតអាចចូលរួម។ មនុស្សជំនាន់ផ្សេងទៀតអាចចូលរួម។

នៅទីបំផុត ដំណើរផ្ទាល់ខ្លួនដើមអាចក្លាយជាអ្វីមួយធំជាងនេះច្រើន៖

ប្រពៃណី 1,000 ឆ្នាំ

មហិច្ឆតានេះ មិនមែនដើម្បីបង្កើតព្រឹត្តិការណ៍មួយដែលបាត់ទៅវិញ នៅពេលស្ថាបនិករបស់វាលែងនៅនោះទេ។

គោលបំណងគឺបង្កើតទំនៀមទម្លាប់មួយ។

ជំនាន់ខ្ញុំចាប់ផ្តើមវា។ ជំនាន់ក្រោយបន្តវា។ កូនៗរបស់ពួកគេបន្តវា។ ហើយជំនាន់បន្ទាប់ពីពួកគេនៅតែបន្តវាទៀត។

បេសកកម្មគឺសាមញ្ញ៖

ក្នុងរយៈពេល 1,000 ឆ្នាំខាងមុខ សូមចំណាយពេលមួយសប្តាហ៍រៀងរាល់ឆ្នាំ ដើម្បីនិយាយអរគុណដល់ពិភពលោក។

មនុស្សជំនាន់ក្រោយគួរមានសេរីភាពក្នុងការកែសម្រួលតន្ត្រី បច្ចេកវិទ្យា ភាសា ទីក្រុង ពិធីបុណ្យ និងវិធីចូលរួម ឲ្យសមនឹងសម័យរបស់ពួកគេ។ ពួកគេមិនគួរត្រូវបង្ខំឲ្យធ្វើតាមស្ថាបនិកទេ។ ពួកគេគួរត្រូវបានស្នើឲ្យរក្សាគោលការណ៍នេះ។

ចងចាំថាអ្នកមកពីណា។ ចងចាំអ្នកដែលបានជួយអ្នក។ ចងចាំទីកន្លែងដែលបានស្វាគមន៍អ្នក។ ហើយនិយាយថា អរគុណ។

បច្ចេកវិទ្យានឹងផ្លាស់ប្តូរ។ តន្ត្រីនឹងផ្លាស់ប្តូរ។ ប្រទេសអាចផ្លាស់ប្តូរ។ ទីក្រុងនឹងផ្លាស់ប្តូរ។ មនុស្សជំនាន់ក្រោយនឹងផ្លាស់ប្តូរ។ ប៉ុន្តែការដឹងគុណមិនដែលហួសសម័យទេ។

តួនាទីរបស់វប្បធម៌

ប្រទេសដែលចូលរួមនីមួយៗគួរត្រូវបានលើកទឹកចិត្តឱ្យបង្ហាញវប្បធម៌ផ្ទាល់ខ្លួន។

នៅពេលយើងទៅលេងសេណេហ្គាល់ យើងគួរស្តាប់សេណេហ្គាល់។ នៅពេលយើងទៅលេងចិន យើងគួរស្តាប់ចិន។ នៅពេលយើងទៅលេងម៉ិកស៊ិក យើងគួរស្គាល់ម៉ិកស៊ិក។ នៅពេលយើងទៅលេងបែលហ្ស៊ិក យើងគួរកោតសរសើរបែលហ្ស៊ិក។ នៅពេលយើងទៅលេងហូឡង់ យើងគួរកោតសរសើរហូឡង់។ នៅពេលយើងទៅលេងអាមេរិក យើងគួរទទួលស្គាល់ការចូលរួមចំណែករបស់អាមេរិកក្នុងដំណើរនេះ។

ហើយនៅពេលហៃទីត្រូវបានគេអបអរ ហៃទីក៏គួរតែត្រូវបានអបអរយ៉ាងពិតប្រាកដដែរ។

Kompa នៅតែជាផ្នែកមួយនៃអត្តសញ្ញាណសិល្បៈរបស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែវាគួរតែជាសំឡេងតន្ត្រីមួយដែលធ្វើដំណើរក្នុងមិត្តភាព មិនមែនជាការប្រកាសថាចលនានេះជារបស់ហៃទីនោះទេ។

គោលការណ៍គឺការផ្ដល់ឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមក៖

ខ្ញុំយកបទចម្រៀងរបស់ខ្ញុំមក។ អ្នកចែករំលែកបទចម្រៀងរបស់អ្នក។ យើងស្ដាប់គ្នាទៅវិញទៅមក។

នោះហើយជាការផ្លាស់ប្តូរវប្បធម៌។

កន្លែងរបស់អាមេរិកក្នុងរឿងនេះ

អាមេរិកសមនឹងទទួលបានការទទួលស្គាល់យ៉ាងច្បាស់។

មិនគួរមើលទៅដូចជាដំណើរអន្តរជាតិនេះកើតឡើងដោយគ្មានមូលដ្ឋានគ្រឹះ ដែលបានធ្វើឱ្យដំណើរនោះភាគច្រើនអាចកើតឡើងបាននោះឡើយ។

អាមេរិកគឺជាកន្លែងដែលខ្ញុំធំឡើង និងរៀនសូត្រ។ វាជាកន្លែងដែលខ្ញុំបង្កើតអាជីព។ វាបានផ្តល់ឱកាស ដែលធ្វើឲ្យការធ្វើដំណើរ និងទំនាក់ទំនងអន្តរជាតិអាចកើតឡើង។

ដូច្នេះ ការដឹងគុណចំពោះអាមេរិក មិនមែនជាកំណត់សម្គាល់តូចមួយទេ។ វាជាផ្នែកមួយនៃរឿងរ៉ាវនៃការបង្កើតឡើង។

ដូចគ្នានេះដែរ ការដឹងគុណចំពោះប្រទេសហៃទីនៅតែជាផ្នែកមួយនៃរឿងរ៉ាវ ពីព្រោះបេតិកភណ្ឌ គ្រួសារ អនុស្សាវរីយ៍ និង Kompa បានជួយបង្កើតសិល្បករដែលនៅទីបំផុតបានធ្វើដំណើរជុំវិញពិភពលោកនោះ។

សេចក្តីពិតទាំងនេះមិនប្រជែងគ្នាទេ។ វាជាផ្នែកនៃជីវិតតែមួយ។

គ្មានប្រទេសណាជាម្ចាស់នៃការដឹងគុណទេ

ជាចុងក្រោយ សប្ដាហ៍អន្តរជាតិនៃការដឹងគុណគួរតែជារបស់មនុស្សជាតិទាំងមូល។

It should never become: “Haiti thanking the world.”

It should never become: “America thanking the world.”

It should never become: “TimTim.Live teaching the world gratitude.”

រឿងនៃការបង្កើតគឺសាមញ្ញថា៖

មនុស្សម្នាក់បានសម្រេចចិត្តត្រឡប់ទៅវិញ ដើម្បីអរគុណពិភពលោកដែលបានជួយកសាងជីវិតរបស់គាត់។

បន្ទាប់មក គាត់បានអញ្ជើញអ្នកដទៃឲ្យធ្វើដូចគ្នា។

នោះហើយជារបៀបដែលអ្វីមួយផ្ទាល់ខ្លួនអាចក្លាយជាសកល។

ការសន្យារបស់ស្ថាបនិក

ខ្ញុំមិនអាចអរគុណផ្ទាល់ដល់មនុស្សគ្រប់រូបដែលបានជួយខ្ញុំបានទេ។ ខ្ញុំមិនអាចចាប់ដៃតបវិញគ្រប់គ្នាបានទេ។ ខ្ញុំមិនអាចចាំមុខគ្រប់គ្នាបានទេ។ ខ្ញុំមិនអាចត្រឡប់ទៅរកការសន្ទនាគ្រប់ដងបានទេ។

ប៉ុន្តែខ្ញុំអាចចាំថាការជួបគ្នាទាំងនោះមានន័យយ៉ាងណា។

ហើយខ្ញុំអាចបង្កើតអ្វីមួយដែលនិយាយជំនួសខ្ញុំថា៖ ខ្ញុំមិនបានភ្លេចទេ។

ហើយជូនចំពោះមនុស្សជំនាន់ក្រោយ ដែលនឹងទទួលមរតកប្រពៃណីនេះ៖

សូមបន្តវា។

មិនមែនសម្រាប់ខ្ញុំ។ មិនមែនសម្រាប់ប្រទេសតែមួយ។ មិនមែនសម្រាប់វប្បធម៌តែមួយ។ ប៉ុន្តែសម្រាប់មនុស្សជាតិ។

អាណត្តិ 1,000 ឆ្នាំ

រៀងរាល់ឆ្នាំ មួយសប្តាហ៍ ចូរនឹកចាំ។

ចងចាំមនុស្ស។ ចងចាំទីកន្លែង។ ចងចាំឱកាស។ ចងចាំសេចក្ដីសប្បុរស។ ចងចាំដំណើរ។

បន្ទាប់មកនិយាយថា៖ អរគុណ។

ហើយនៅពេលជំនាន់របស់អ្នកបញ្ចប់ សូមប្រគល់ទំនួលខុសត្រូវនោះទៅជំនាន់បន្ទាប់។

រយៈពេល 1,000 ឆ្នាំ។

ហើយប្រហែលជា នៅពេល 1,000 ឆ្នាំនោះកន្លងផុតទៅ មនុស្សជំនាន់ក្រោយនឹងសម្រេចថា ការដឹងគុណសមនឹងទទួលបានមួយពាន់ឆ្នាំទៀត។