Este movemento non é un esforzo para exportar cultura Haitín ao mundo.
Non é un movemento Haitián, un movemento americano, ou un movemento que pertence a calquera nación, a relixión, a filosofía política, a filosofía ou cultura.
Comeza con algo moito máis sinxelo e moito máis persoal:
Grazas.
Nacín con raíces Haitián, e esa herdanza sempre será parte da miña historia. A través da miña música, especialmente Kompa, haitina cultura musical e naturalmente viaxa comigo.
Pero América tamén é parte esencial da miña historia.
América é onde eu estaba levantado, onde eu estaba educado, onde eu estabeleceron a miña carreira, e onde me deron oportunidades que me permitiu correr máis alá dos seus fronteiras e experimentar o mundo máis grande.
Esa contribución debe ser recoñecida con gratitude.
E cando viaxaba, país tras país e cidade despois de recibirme a benvida.
Ás veces esa benvida foi significativa. Ás veces era simplemente unha persoa que di ola.
Un sorriso. Un acordo. Unha comida. Unha reunión de negocios. Unha conversa. Un hotel logo dunha longa viaxe. Un estraño ofrecendo direccións. Unha familia abre unha porta. Unha cidade que me permite experimentar outra forma de vida.
Cada encontro volveuse parte da miña viaxe.
Polo tanto, esta iniciativa comeza como artista volve pola viaxe da súa vida para lle dicir grazas á xente e lugares que o levou ao seu camiño.
Non para dicir a eses países o que debe ter a súa cultura.
Non substituír a súa cultura coa miña.
Non para exportar a identidade dun país a outro.
Pero para dicir:
Grazas por recibirme.
Grazas por permitirme experimentar o teu país.
Grazas por ser parte da viaxe da miña vida.
De Gratitide persoal a Global Gratide
O primeiro capítulo debería comezar cos lugares que teñen unha conexión auténtica coa miña propia vida.
Estes son lugares nos que visitei, onde traballei, viaxaba, ou lembren pola xente á que atopei alí.
Iso importa a adquisición.
Non debemos finxir que teño unha conexión persoal con todos os países do mundo cando non.
En lugar diso, comezamos coa verdade.
Estes son os lugares que tocaron a miña vida.
E regreso, a través da música, a amizade, a aceptación cultural e a gratitude, que cho diga.
Pero iso é só o comezo.
Unha vez que esta tradición estea estabelecida, o círculo pode medrar. Outros países poden participar. Outras cidades poden participar. Outros artistas poden participar. Outras familias poden participar. Outras xeracións poden participar.
Ao final, a viaxe persoal orixinal pode chegar a ser algo moito maior:
Semana internacional de Graititude
Unha semana cada ano cada vez que a humanidade se atorte a lembrar da xente e lugares que nos axudaron a longo da nosa viaxe e simplemente din: Grazas.
Pola música. Pola comida. Pola arte. Pola amizade. Pola historia. A través do intercambio cultural. A través do servizo da comunidade. Por un acordo. Por teléfono. Por unha visita. Ao lembrar alguén que nos axudou hai anos. Por un país recoñecendo outro. Por unha xeración grazas á xeración que veu antes.
A expresión pode cambiar. O principio debería permanecer: Gratide.
Unha declaración de 1.000 toneladas
A ambición non é crear un evento que desaparece cando o seu xefe se atope.
A ambición é establecer unha tradición.
A miña xeración empeza. A seguinte xeración lévaa. Os seus fillos o levan. E as xeracións despois de que continuaran a levalas.
O home que vén é sinxelo:
Durante os próximos mil anos, leva unha semana cada ano para dicir grazas ao mundo.
As xeracións futuras deberían ser libres para adaptar a música, tecnoloxía, linguas, cidades, celebracións e métodos de participación ao seu tempo. Non se lles debe pór en conta o descubrimento. Deberíanse pedir que garden o principio.
Recordade de onde viñas. Lembra quen te axudou. Recordade os lugares que te deron benvida. E di grazas.
A tecnoloxía cambiará. A música cambiará. As contas poden cambiar. As cidades cambiarán. As xeracións mudarán. Pero gratitude non está obsoleto.
O papel da cultura
Todos os países de participación deben ser preparados para presentar a súa propia cultura.
Cando visitemos Senegal, deberiamos escoitar o Senegal. Cando visitemos a China, deberiamos escoitar a China. Cando visitemos México, deberiamos experimentar México. Cando visitemos Bélxica, deberiamos agradecer a Bélxica. Cando visitemos os Holanda, deberiamos agradecerlles aos Holanda. Cando visitemos a América, deberiamos recoñecer a asistencia de América á viaxe.
E cando hai loitas, hai que ser realmente auténtico.
Kompa queda parte da miña identidade artística, pero debería funcionar como unha voz musical que viaxa na amizade, non como declaración de que o movemento pertence a Haití.
O principio é a resistencia:
Traio a miña canción. Compartiches a canción. Escoitamos un ó outro.
Ese é o intercambio cultural.
Lugar de América na Historia
Os Estados Unidos merecen o ciberbernismo.
Nunca debería aparecer que a viaxe internacional materializado sen a fundación que fixo moito desa viaxe posible.
América estaba onde eu estaba levantado e educado. Foi onde fixen unha carreira. Forneceu oportunidades de cal as viaxes internacionais e internacional se converteron en posíbel.
Polo tanto, gratitude a América non é un pé. É parte da historia que se atopa.
Así mesmo, gratitude a Haiti queda parte da historia porque a herdanza, a memoria, a memoria e Kompa axudou a forma de que o artista que pasou por todo o mundo.
Estas verdades non se esvaen entre elas. Eles pertencen á mesma vida.
Ningún país dono Graititude
Ao final, a semana internacional de Gratidez debe pertencer á humanidade.
It should never become: “Haiti thanking the world.”
It should never become: “America thanking the world.”
It should never become: “TimTim.Live teaching the world gratitude.”
A historia de atopar é simplemente:
Unha persoa decidiu volver e agradecer o mundo que axudou a forma da súa vida.
Entón invita a outros a facer o mesmo.
Así se pode facer algo persoal universal.
Promecionou a promesa do artista.
Non podo agradecer persoalmente a todos os humanos que me axudou. Non podo volver cada consello. Non me lembro de cada cara. Non podo reler cada conversa.
Pero podo lembrar o que eses encontros significaba.
E podo crear algo que diga, no meu nome: non me esquecín.
Para os países que me deron: Grazas.
Polas cidades que me deron benvida: Grazas.
Para América, que me deu oportunidades de construír unha vida, establecer unha carreira, e viaxar: Grazas.
Para Haiti, cuxa herdanza e música quedan dentro da miña voz artística: Grazas.
Para os estraños que sorriu: Grazas.
Para as persoas cuxos nomes xa non lembro: Grazas.
Para quen acaba de dicir ola: Grazas.
E para as xeracións que herdarán esta tradición:
Siga por favor.
Non para min. Non para un país. Non para unha cultura. Pero para a humanidade.
O Home de 1.000 persoas
Unha vez cada ano, unha semana, lembra.
Lembra a xente. Lembra os lugares. Lembra as oportunidades. Lembra a amabilidade. Lembra a viaxe.
Entón di: Grazas.
E cando remate a súa xeración, mantédelle esa responsabilidade á próxima.
Durante mil anos.
E quizais, cando pasan eses mil anos, outra xeración decidirá que a gratitude merece outros mil.