Hierdie beweging is nie ' n poging om Haïtiese kultuur na die wêreld uit te voer nie.
Dit is nie ' n Haïtiese beweging, ' n Amerikaanse beweging of ' n beweging wat aan enige enkele nasie, etniese groep, godsdiens, politieke filosofie of kultuur behoort nie.
Dit begin met iets baie eenvoudiger en baie persoonliker:
Dankie.
Ek is met Haïtiese wortels gebore, en daardie erfenis sal altyd deel van my verhaal wees. Deur my musiek, veral Kompa, beweeg Haïti se musikale kultuur natuurlik saam met my.
Maar Amerika is ook ' n noodsaaklike deel van my verhaal.
Amerika is waar ek grootgeword het, waar ek geleer is, waar ek my loopbaan begin het en waar ek geleenthede ontvang het wat my uiteindelik in staat gestel het om verder as die grense te reis en die groter wêreld te ondervind.
Daardie bydrae moet met dankbaarheid erken word.
En terwyl ek gereis het, het land na land en stad na stad my verwelkom.
Soms was daardie verwelkoming betekenisvol. Soms was dit bloot iemand wat hallo gesê het.
' n Glimlag. ' n Handdruk. 'N maaltyd. 'n Sakevergadering. ' n Gesprek. 'n hotelkamer na 'n lang reis. ' n Vreemde vreemdeling bied instruksies aan. ' n Gesin maak ' n deur oop. ' n Stad het my toegelaat om ' n ander lewenswyse te ondervind.
Elke ontmoeting het deel van my reis geword.
Hierdie inisiatief begin dus wanneer een kunstenaar deur die reis van sy lewe teruggaan om dankie te sê vir die mense en plekke wat hom op pad verwelkom het.
Om nie vir daardie lande te sê wat hulle kultuur moet wees nie.
Nie om hulle kultuur met myne te vervang nie.
Nie om een land se identiteit na 'n ander uit te voer nie.
Maar om te sê:
Dankie dat julle my ontvang het
Dankie dat julle my toegelaat het om julle land te beleef.
Dankie dat julle deel van my lewensreis geword het.
Van persoonlike dankbaarheid tot wêreldwye dankbaarheid
Die eerste hoofstuk moet begin met die plekke wat ' n ware verband met my eie lewe het.
Dit is plekke waar ek besoek is, waarin ek gewoon het, gewerk het, deurgereis het of onthou het weens die mense wat ek daar teëgekom het.
Daardie egtheid van sake.
Ons moenie voorgee dat ek persoonlik met elke land in die wêreld verband hou wanneer ek dit nie doen nie.
Ons begin eerder met die waarheid.
Dit is die plekke wat my lewe geraak het.
En ek keer terug, deur musiek, verhaalvertelend, vriendskap, kulturele waardering en dankbaarheid, om dankie te sê.
Maar dit is net die begin.
Wanneer hierdie tradisie eers vasgestel is, kan die sirkel groei. Ander lande kan daaraan deelneem. Ander stede kan daaraan deelneem. Ander kunstenaars kan daaraan deelneem. Ander gesinne kan daaraan deelneem. Ander geslagte kan daaraan deelneem.
Uiteindelik kan die oorspronklike persoonlike reis iets baie groters word:
Internasionale Week van dankbaarheid
Een week elke jaar wanneer die mensdom aangemoedig word om die mense en plekke te onthou wat ons op ons reise gehelp het en eenvoudig gesê het: Dankie.
Deur musiek. Deur voedsel. Deur kuns. Deur vriendskap. Deur storievertellering. Deur kultuurwisseling. Deur gemeenskapsdiens. Deur ' n handdruk. Deur middel van ' n telefoonoproep. Deur ' n besoek. Deur aan iemand te dink wat ons jare gelede gehelp het. Deur die een land erken ' n ander. Deur een geslag te bedank vir die geslag wat voor die deur gekom het.
Die uitdrukking kan verander. Die beginsel moet bly: Dankbaarheid.
'n 1000-jare tradisie
Die ambisie is nie om ' n gebeurtenis te skep wat verdwyn wanneer die stigter daarvan weg is nie.
Die ambisie is om ' n tradisie tot stand te bring.
My geslag begin dit. Die volgende geslag dra dit. Hulle kinders dra dit. En die geslagte ná hulle hou aan om dit te dra.
Die opdrag is eenvoudig:
Neem die volgende 1 000 jaar elke jaar een week om dankie vir die wêreld te sê.
Toekomstige geslagte moet vry wees om die musiek, tegnologie, tale, stede, vierings en metodes van deelname aan hulle eie tyd aan te pas. Daar moet nie van hulle vereis word om die stigter na te volg nie. Hulle moet gevra word om die beginsel te bewaar.
Onthou waar jy vandaan gekom het. Onthou wie jou gehelp het. Onthou die plekke wat jou verwelkom het. En sê dankie.
Tegnologie sal verander. Musiek sal verander. Lande verander dalk. Stede sal verander. Geslagte sal verander. Maar dankbaarheid word nie uitgedien nie.
Die rol van kultuur
Elke deelnemende land moet aangemoedig word om sy eie kultuur aan te bied.
Wanneer ons Senegal besoek, moet ons na Senegal luister. Wanneer ons China besoek, moet ons na China luister. Wanneer ons Mexiko besoek, moet ons Mexiko ondervind. Wanneer ons België besoek, moet ons België waardeer. Wanneer ons Nederland besoek, moet ons Nederland waardeer. Wanneer ons Amerika besoek, moet ons erken dat Amerika tot die reis bydra.
En wanneer Haïti gevier word, moet Haïti ook eg gevier word.
Kompa is nog steeds ' n deel van my kunsentententent, maar dit behoort as een musikale stem te dien wat in vriendskap reis, nie as ' n verklaring dat die beweging aan Haïti behoort nie.
Die beginsel is resicity:
Ek bring my lied. Jy deel jou lied. Ons luister na mekaar.
Dit is kulturele uitruiling.
Amerika se plek in die verhaal
Amerika verdien duidelike erkenning.
Dit moet nooit lyk of die internasionale reis verbrokkel het sonder die fondament wat baie van daardie reis moontlik gemaak het nie.
Amerika was waar ek grootgemaak en opgevoed is. Dit was waar ek ' n loopbaan gebou het. Dit het geleenthede gebied waar internasionale reise en internasionale verhoudings moontlik geword het.
Daarom is dankbaarheid teenoor Amerika nie ' n voetnoot nie. Dit is deel van die grondleggingsverhaal.
Net so bly dankbaarheid teenoor Haïti deel van die verhaal, want erfenis, familie, geheue en Kompa het gehelp om die kunstenaar te vorm wat uiteindelik daardie wêreld gereis het.
Hierdie waarhede ding nie met mekaar mee nie. Hulle behoort tot dieselfde lewe.
Geen land besit dankbaarheid nie
Die Internasionale Week van Dankbaarheid behoort uiteindelik aan die mensdom te behoort.
It should never become: “Haiti thanking the world.”
It should never become: “America thanking the world.”
It should never become: “TimTim.Live teaching the world gratitude.”
Die grondleggingsverhaal is eenvoudig:
Een persoon het besluit om terug te gaan en die wêreld te bedank wat gehelp het om sy lewe te vorm.
Toe het hy ander genooi om dieselfde te doen.
Dit is hoe iets persoonliks universeel kan word.
Die Stigter se belofte
Ek kan nie elke mens wat my gehelp het, persoonlik bedank nie. Ek kan nie elke handdruk teruggee nie. Ek kan nie elke gesig onthou nie. Ek kan nie elke gesprek weer besoek nie.
Maar ek kan onthou wat daardie ontmoetings beteken het.
En ek kan iets skep wat vir my sê: Ek het nie vergeet nie.
Na die lande wat my ontvang het: Dankie.
Na die stede wat my verwelkom het: Dankie.
Vir Amerika, wat my geleenthede gegee het om ' n lewe te bou, ' n loopbaan op te stel en te reis: Dankie.
Na Haïti, wie se erfenis en musiek bly in my kuns stem: Dankie.
Vir die vreemdelinge wat geglimlag het: Dankie.
Aan die mense wie se name ek nie meer onthou nie: Dankie.
Vir diegene wat eenvoudig hallo gesê het: Dankie.
en aan die geslagte wat hierdie oorlewering sal beërwe:
Hou asseblief aan.
Nie vir my nie. Nie vir een land nie. Nie vir een kultuur nie. Maar vir die mensdom.
Die 1 000-jare Man Datum
Onthou een keer per jaar vir ' n week.
Dink aan die mense. Onthou die plekke. Onthou die geleenthede. Onthou die goedhartigheid. Dink aan die reis.
Sê dan: Dankie.
En wanneer jou geslag klaar is, moet jy daardie verantwoordelikheid aan die volgende gee.
1 000 jaar lank.
En miskien, wanneer daardie 1 000 jaar verbygegaan het, sal ' n ander geslag besluit dat dankbaarheid nog duisend verdien.